Żądza władzy

Ale chaos! Szczur triumfuje,
zastrasza, obraża, knuje.
Tych, którzy się sprzeciwiają,
już o zdradę oskarżają.

– Dyktator! – zawołał knur,
lecz mu nagle przerwał szczur:

– Buntownik! Wzruszające!
Muszę przyznać: imponujące.
Ale głupie bunty skruszę
już w zarodku, tu je zduszę!

Lecz nie stłumił i nie zdusił,
do ucieczki tłum go zmusił.
Tak w kanałach pełnych rur,
skrył się żądny władzy szczur.
Teraz tylko w blasku nocy,
gdzieś w zaułkach żywot toczy.